Αύγουστος είναι ο μήνας των νεράιδων, των ξωτικών, των άστρων, των παραμυθιών!

 

Της Ελένης Μπετεινάκη

«Η Ασημένια ήταν μια γέρικη ελιά πάνω από ενενήντα χρονών στην άκρη του αμπελιού μας. Την λέγαμε έτσι γιατί όπως έπεφτε ο ήλιος πάνω στα κλαδιά και τα φύλλα της, μοιάζανε ασημένια και εμείς τα θεωρούσαμε πολύτιμα…

Κάθε Αύγουστο λίγο μετά το πανηγύρι της Παναγιάς κατηφορίζαμε στο αμπέλι. Ήταν η πιο καλή μας ώρα, έλεγε ο πατέρας μου, αν βοηθούσαμε κι εμείς στο μάζεμα των σταφυλιών θα μας έδινε μεροκάματο 20 δραχμές στον καθένα μας. Το αποφασίζαμε χωρίς δεύτερη κουβέντα και ριχνόμασταν με όρεξη στη δουλειά αλλά λίγο πριν τελειώσει η πρώτη ώρα είχαμε ήδη βαρεθεί και τρέχαμε να ξεκουραστούμε κάτω από το δέντρο μας. Τα τζιτζίκια δεν μας άφηναν ούτε λεπτό σε ησυχία και για να τα τιμωρήσουμε ανεβαίναμε πάνω στα κλαδιά της γέρικης ελιάς και ψάχναμε για τα «πουκάμισά»  τους. Νομίζαμε  πως ήταν οι «πιτζάμες» τους και τους παίρναμε, να τα κρύψουμε να τ΄ αναζητούν σαν ερχόταν η νυχτιά. Το καλύτερο μας ήταν εκείνη τη βραδιά που μείναμε κάτω από την ελιά μας να φυλάμε τη σταφίδα γατί ένα σωρό κλέφτες γύριζαν από οψιγιά*  σε οψιγιά και έπαιρναν τον κόπο και τη σοδειά μιας ολόκληρης χρονιάς. Στην απόλυτη ησυχία της νύχτας, αν και φοβόμασταν λίγο, ακούγαμε τον πατέρα μου να μας λέει ιστορίες για δράκους, λιμάνια, πολιτείες και πειρατές κάτω από ένα τεράστιο ολόγιομο φεγγάρι και έναν υπέροχο ξάστερο ουρανό. Η φαντασία μας θέριευε και γινόταν πραγματικότητα όλες εκείνες οι ιστορίες. Μεταμορφώνονταν οι κουρμούλες* σε γιγάντια πειρατικά καράβια, τα πανιά τους ήταν τα φύλλα, και τα σπαθιά ήταν τα κλήματα που υψώνονταν κι είχαν γυμνωθεί. Όλα γίνονταν εκεί μπροστά μας, μέχρι το ξημέρωμα που το φεγγάρι έδινε τη θέση του σε έναν άλλο πρίγκιπα του ουρανού εξίσου λαμπρό και μοναδικό που σαν ξυπνούσε τα χαράματα φορούσε  απίστευτα χρώματα, τον Ήλιο.…

Ευτυχώς η μεγάλη ελιά των παιδικών μας χρόνων μπήκε στο παραμύθι της Χρωματούσας μου και αν ποτέ βρεθείτε στα μέρη μου θα τη δείτε που υπάρχει ακόμα, ολοζώντανη και ας κοντεύει πια τα εκατό!

Πρωταυγουστιά σήμερα.  Του μήνα που από την προκοπή και την μεγαλοσύνη της ψυχής του  θρέφει όλους τους υπόλοιπους με τα καλά και τα κακά του. Ο Σείριος έλαμπε στον ουρανό σήμερα πρωί πρωί λίγο πριν συναντήσει τον Ήλιο, να τον καλημερίσει, να του ευχηθεί για τον ερχομό τούτου του όμορφου παλληκαριού, του τρίτου γιού του Καλοκαιριού,  που όλοι το αγαπούν  γιατί φροντίζει για όλους τους άλλους. Του μήνα με τις Δρίμες ή Αλουστίνες, τα μερομήνια, τις ζέστες, τις γιορτές. Με τα σύκα του και τα σταφύλια,  με τις πιο ώριμες ντομάτες από ποτέ, με τους καρπούς όλους γινωμένους. Με  τον Αφέντη Χριστό να υψώνει την Χάρη Του σ΄όλες τις βουνοκορφές και την Παναγιά να γιορτάζει σε  όλα τα χωριά, τις πόλεις, ακόμα και στα μικρά, ξεχασμένα ξωκλήσια. Κι εκείνος ο τζίτζικας  να μην σταματά ούτε για μια στιγμή το τραγούδι του, μονότονο, χαρούμενο αλλά και απαραίτητο για να θυμίζει πως «επάτησεν»  πια ο χιλιόχρονος, ο πιο ερωτικός, ο Φεγγαράς, ο Συκολόγος , ο Τραπεζοφόρος, ο Πενταφάς, ο Δριμάρης Αύγουστος!

Μήνας που όλες οι νεράιδες και  τα ξωτικά ζουν μια από τις καλύτερες ώρες τους. Δώδεκα μέρες  χορεύουν και λικνίζονται και ανακατώνουν τα σπίτια, τα νερά και τους καρπούς. Σπέρνουν το χάος και την αταξία τούτες οι Δρίμες σαν άλλοι καλικάντζαροι που εκείνοι έρχονται ανήμερα των Χριστουγέννων και μένουν κι αυτοί για δώδεκα μέρες. Τα ξωτικά όμως τ΄Αυγούστου  δεν κάνουν μόνο σκανταλιές αλλά σπέρνουν παντού τον πανικό γιατί «μαγαρίζουν» τα νερά εκτός και ρίξεις ένα καρφί ή ένα πέταλο στη θάλασσα, στο ποτάμι, στο πηγάδι,  και τότε το κακό δεν θα σε βρει ποτέ. Αν όμως ξεχαστείς και λουστείς τούτες τις μέρες, τότε τα πράγματα δυσκολέυουν.  Κι αν κατά λάθος πλύνεις τα ρούχα ή τα σκεπάσματα ίσως τα βρεις τρύπια και σκισμένα.

Τούτες  τις δώδεκα ή έξι πρώτες μέρες μέχρι του Χριστού, ανάλογα με την περιοχή μαντεύουν και τον καιρό. Κάθε μέρα ή κάθε δυο τα λεγόμενα μερομήνια,  ό,τι καιρό κάνει ή δείχνουν τα σημάδια θα ‘ ναι ο καιρός κάθε μήνα με τη σειρά, ξεκινώντας απ’ το Σεπτέμβρη.

Πρωταυγουστιά, και όσοι έμειναν την νύχτα  ξάγρυπνοι να κοιτάνε αστέρια, τα σημάδια και το άνοιγμα του ουρανού το προηγούμενο βράδυ,  έριχναν άμμο μέσα στο σπίτι για να υπάρχει αφθονία και ευτυχία και σαν ξημέρωνε, οι γυναίκες καθάριζαν τα χάλκινα αγγεία τους πρωί πρωί για να τα προλάβουν μέχρι να πάνε στην εκκλησιά , να πάρουν τον αγιασμό της μέρας, του μήνα ολόκληρου , να ξεκινήσει η πρώτη νηστεία για χάρη της Παναγιάς , της μάνας όλου του κόσμου. Δυο μάνες λένε πως έχει ο άνθρωπος. Η μια είναι εκείνη που τον γέννησε, η άλλη είναι η Παναγιά που πάντα την φέρνει στο μυαλό τις δύσκολες ώρες. Αυτή επικαλείται για βοήθεια στα μεγάλα του ζόρια.

Και περνούν  οι δύσκολες πρώτες μέρες, ίσαμε τη Χάρη του Χριστού στις 6 του μήνα. Αφέντη τον φωνάζουμε στην Κρήτη, όχι από δουλοπρέπεια, αλλά για να δείξουμε  το ψήφος, την εκτίμηση, την Αγάπη. Όλες σχεδόν οι εκκλησιές Του βρίσκονται πάνω στις βουνοκορφές κι αυτό γιατί  βουνό σημαίνει ανύψωση, ανάταση και επαφή με τον ίδιο το Θεό. Μεγάλη γιορτή, πολλά τα πανηγύρια( αν και δύσκολο φέτος), αμέτρητες οι προσφορές. Λέγαν πως την  παραμονή το βράδυ ξανάνοιγαν πάλι, οι ουρανοί  κι όσοι το πίστευαν δεν έβλεπαν πια νεράιδες, ή βασίλισσες ή ξωτικά αλλά ένα άγιο φως κι αυτό ήταν σημάδι, το ‘χαν για καλό.

Την άλλη μέρα η νηστεία του δεκαπεντάγουστου  διακόπτεται. Μπορεί να καταναλωθεί για φαγητό το ψάρι και η σκορδαλιά. Είναι η μέρα που ο παπάς λέει ευχή για τα σταφύλια και τα σύκα που θα προσκομιστούν στην εκκλησία και ανάλογα με τον καιρό που θάχει θα φανεί σαν προμήνυμα φθινοπώρου ίσως γιατί  οι πελαργοί αρχίζουν το φευγιό τους σιγά σιγά  σε χώρες με θερμότερο κλίμα. Και θα γεμίσουν τα σπίτια κι οι εκκλησιές βασιλικούς ως τη γιορτή της Παναγιάς, προσφορά στη Χάρη Της. Σ΄ άλλα μέρη τούτη τη  μέρα ζύμωναν ψωμί, με το πρώτο αλεσμένο στάρι και τον έκαναν προσφορά στη Βρύση του χωριού κι είχε και σχήμα τζιτζικιού μιας και πίστευαν πως το στοιχείο του νερού έμοιαζε σε αυτό το έντομο και το ψωμί το ονόμαζαν «τζιτζιρόκλιτο».

Η Χάρη της Παναγιάς, η Κοίμηση της στις 15 είναι το δεύτερο Πάσχα της Ελλάδας ολόκληρης. Αν και  εγκαταλείπει  τα εγκόσμια, η ίδια θέλησε να καλέσει γνωστούς κι αγαπημένους φίλους και συνοδοιπόρους της γύρω από την νεκρική κλίνη , να κλείσει τα μάτια και να «κοιμηθεί». Κανείς να μην κλάψει τούτη τη μέρα, έτσι ήθελε,  γιατί η θύμηση θα έμενε και μένει πάντα στο μυαλό και την ψυχή. Όλος ο κόσμος Την γιορτάζει, απ’ άκρη σ’ άκρη ο Χριστιανισμός, η Ελλάδα πανηγυρίζει την Χάρη της. Και αμέσως την  επόμενη μέρα όλος ο κόσμος ανάστατος πάλι. Τα σταφύλια είναι πια ώριμα κι είναι η ώρα που θα αρχίσει ο «πόλεμος του θέρους». Η πιο μεγάλη αγροτική φιέστα, η πιο πολυπόθητη ώρα για τον γεωργό. Κι είναι βιαστικοί, να τα μαζέψουν, να απλώσουν την σταφίδα, γιατί ο σοφός λαός όσο κι αν αγαπάει τον Αύγουστο, τον φοβάται και χαρακτηριστικά λέει :  «Επάτησεν ο Αύγουστος, η άκρα του χειμώνα».

Και λίγο πριν φύγει και τούτο το τελευταίο παιδί του καλοκαιριού είναι οι γιορτές  του Αγίου Φανουρίου, του Αι Γιάννη του αποκεφαλιστή, του Αγίου Αλεξάνδρου και της Αγίας Ζώνης. Γιορτές γεμάτες θρύλους και δοξασίες για χαμένα αντικείμενα που βρίσκονται, με τάματα από φανουρόπιτες για τον άγιο που θεωρείται προστάτης στην Κρήτη των βοσκών και ειδικά στα μέρη εκείνα των ζωοκλοπών γιατί στο όνομά  του πάντα ορκίζονταν και έβρισκαν τα πρόβατα τους όσοι τα έχαναν. Μπροστά στην εικόνα του Αγίου κανείς δεν μπορεί να αρθρώσει ψεύτικο λόγο κι έτσι οι ζωοκλέφτες «έτρεμαν» τούτη τη ρήση σαν την άκουγαν από τα χείλη των βοσκών. Δεν χρειαζόταν την γνωστή φανουρόπιτα, ο λόγος και μόνο έφτανε. Τάζοντας στον Άγιο μια πίτα θα φανερώσει όλα τα ζητούμενα ακόμα και πρόσωπα όπως  στις κοπελιές θα φανερώνονταν ο γαμπρός που περίμεναν. Και το εθιμικό θέλει η πίτα να είναι ζυμωμένη μόνο με επτά ή εννιά υλικά για να ‘χει δύναμη το τάμα. Οι βοσκοί έστελναν στον Άγιο ένα από τα ζώα τους γιατί οι πίτες ήταν «γυναικείες δουλειές». Οι γεωργοί πάλι του πρόσφεραν λάδι κι αλλοίμονο αν δεν εκπλήρωναν την υπόσχεσή τους , λάδι δεν θα έμενε στο σπίτι τους.  Με ρίγη θα πορευτούν όσοι  δεν νηστέψουν την μέρα του Αι Γιαννιού στις 29 και με την τελευταία μέρα του μήνα που την λένε και «κλειδοχρονιά» γιατί κλείνει με αυτήν ο καλοκαιρινός χρόνος. Είναι το τελευταίο άναμμα της φωτιάς για να διωχτεί ο κακός καιρός και χρόνος και να μπουν με δύναμη και ελπίδα στον καλό καιρό, στις καλύτερες μέρες του φθινοπώρου…

Καλό μήνα !!!

Οψιγιάς : Ο χώρος που άπλωναν  τη σταφίδα

Κουρμούλα : Το φυτό του αμπελιού

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 1 Αυγούστου 2022 :Εδώ!

Οι κατάσκοποι της Γεωγραφίας …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Λίγο πριν «κλείσουμε» στα «Παραμύθια του Σαββάτου» για την Αυγουστιάτικη ραστώνη διάβασα τις πιο συναρπαστικές περιπέτειες για φέτος το καλοκαίρι.

Η σειρά  «Οι κατάσκοποι της Γεωγραφίας » των εκδόσεων Διόπτρα είναι από τις πιο δυνατές και συναρπαστικές περιπέτειες για παιδιά ηλικίας από οκτώ χρόνων και άνω.

Σε όλα τα βιβλία της σειράς διαβάζουμε απίθανες περιπέτειες μυστηρίου, έρευνας  και αποκαλύψεων σχετικά πάντα με την  Γεωγραφία, μεγάλες πόλεις χρησιμοποιώντας κι ένα ηλεκτρονικό «παιχνίδι», την εκπληκτική εφαρμογή Πορτολάνος που κάνει ακόμα πιο σύγχρονη και συναρπαστική την ανάγνωση.

Κυκλοφορούν τέσσερα βιβλία ήδη και πρόλαβα να έχω τα τρία πρώτα που θα σας τα παρουσιάσω;

1.  

Ενας σαμουράϊ, ένα σπαθί και το κεράσι της ζωής, Τζένη Κουτσοδημητροπούλου, εικ  :Λίλα Καλογερή

Στο πρώτο βιβλίο με την συγγραφή της Τζένης Κουτσοδημητροπούλου ταξιδεύουμε στο Κιότο με την κ. Μπλερ που πηγαίνει εκεί για δουλειά με τον κ. Τσουκάσα και που την πείθει η κόρη της να την πάρει μαζί της. Η Μίκα που στην εφαρμογή Πορτολάνος είναι Ζέλντα θα ζήσει μια συναρπαστική περιπέτεια μαζί με τα παιδιά του κ. Τσουκάσα τον Χαρούτο και τον Ακίρα. Επιτέλους ένα όνειρο της θα γινόταν πραγματικότητα. Εκτός από το πρώτο της ταξίδι με αεροπλάνο θα πήγαινε και στην χώρα τω μάνγκα που τόσο λάτρευε.

Η Μίκα – Ζέλντα έχει κολλήσει με την καινούργια εφαρμογή «Πορτολάνος» και το διάσημο «Πόρτο-κουίζ» και τις πολύχρωμες «Πόρτο-σβούρες». Είχε σαν θέμα της την Γεωγραφία και αν κατάφερνε να απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις θα γινόταν επίσημα «Κατάσκοπος της Γεωγραφίας».

Έτσι ξεκινά και το ταξίδι στο Κιότο. Παίρνοντας πολλές πληροφορίες για τα καλύτερα και πιο διάσημα μέρη που μπορεί να επισκεφθεί, της τραβάει το ενδιαφέρον αυτή που μιλάει για το πολύτιμο σπαθί των σαμουράι Honjo Masamure Που κρύβεται στο Κίοτο.

Η περιπέτεια ξεκινά μαζί με την περιέργεια και μαζί με την Μίκα μαθαίνουμε πάρα πολλά για αξιοθέατα, καθημερινή ζωή και εκατοντάδες πληροφορίες για την μεγάλη ιαπωνική πόλη. Τρία παιδιά τριγυρίζουν, παρατηρούν, μαθαίνουν κι ανακαλύπτουν την Ιστορία μέσα από ένα παιχνίδι και την νεανική τους ορμή και ένστικτο.

Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε κεφάλαια με ιδιαίτερους τίτλους που φτάνουν στο αποκορύφωμα ανακαλύπτοντας μέσα από στοιχεία μια υπέροχη ιστορία – μυστήριο που την απολαμβάνουμε κι εμείς.

Αυτό το τσάι κόκκινη αλεπού ή κεράσι της ζωής, από τα πιο αγαπημένα!

Γνώσεις, πλοκή, περιπέτεια που ακολουθείς με κομμένη την ανάσα, γεωγραφία, σχέσεις εφήβων και αναζητήσεις.

Δείτε δω  περισσότερα : https://www.dioptra.gr/vivlio/paidika-vivlia/enas-samourai-ena-spathi/

2.    

Μήνυμα στο Μανχάταν, Μαρία Ρουσάκη, εικ: Λίλα Καλογερή

Ένα αγόρι, ο Πϊτερ Πάτουικ, ζει στην Νέα Υόρκη αλλά οι φίλοι του ή αυτοί που νομίζει για φίλους του δεν τον…βλέπουν. Σαν να είναι αόρατος, σαν να τον κοροϊδεύουν, σαν φάντασμα νιώθει τον εαυτό του, παντού.  Τον σώζει από την μοναξιά του η εφαρμογή «Πορτολάνος» και η περιπέτεια αρχίζει μόλις μαθαίνει για το Χειρόγραφο Βόινιτς που  βρίσκεται σαν έκθεμα στη Βιβλιοθήκη Μόργκαν, στην καρδιά του Μανχάταν. Αποφασίζει να το δει με τα μάτια του αφού πρόκειται για το μοναδικό βιβλίο στον κόσμο το οποίο δεν μπορεί να αποκρυπτογραφήσει κανείς.

Θα συναντήσει την Σαμάνθα  κόρη του έφορου της βιβλιοθήκης και όλα αλλάζουν…

Θα πάνε στο Πάρκο Μπράιαντ με άμαξα που εμφανίζεται μόλις η Σαμάνθα εξαργυρώσει τους πόντους της από την εφαρμογή.

Στο δρόμο θα «συναντήσουν» ένα λουλούδι σαν αυτό από το Χειρόγραφο Βόιντς σε δημόσιο τοίχο και θα φτάσουν μαζί στην Δημόσια Βιβλιοθήκη…

Το δεύτερο βιβλίο έχει την υπογραφή στη συγγραφή της Μαρίας Ρουσάκη.

Είναι εξίσου συγκλονιστικό  με πλοκή, αναζητήσεις, εσωτερική γαλήνη, φιλία  και απρόσμενα …μονοπάτια!

Πως θα σταματήσει ο Πίτερ να είναι αόρατος; Θα το διαβάζετε και θα μάθετε:

Διαβάζουμε από το οπισθόφυλλο:  https://www.dioptra.gr/vivlio/paidika-vivlia/munima-sto-manhatan/

3.    

Η επιστροφή του κόμη Δράκουλα και το μυστήριο με τις νυχτερίδες, Λίνα Μουσιώνη, εικ: Λίλα Καλογερή

Ο Ιάσονας και η Κλαίρη νόμιζαν πως οι φετινές τους καλοκαιρινές διακοπές θα ήταν στο νησί της Καρπάθου ώσπου ο μπαμπάς έκανε την διευκρίνηση πως θα πάγαιναν για ένα μήνα στα Καρπάθια όρη στη Ρουμανία. Ο κύριος Νικολάου έπρεπε να βρεθεί στην πόλη Σιγκισοάρα για να αναλάβει την παραγωγή ενός βιολογικού ποτού σαν χημικός μηχανικός που ήταν. Τα μηνύματα και οι πληροφορίες μέσω του «Πορτολάνου» πήραν φωτιά. Το ταξίδι ξεκίνησε και αμέσως μετά την πτήση για Βουκουρέστι,  πρώτος σταθμός το Μπρασόβ. Μια γεύση από την πανέμορφη Μεσαιωνική πόλη με ένα παγωτό φράουλα στο χέρι και γραμμή  για το κάστρο Μπραν όπου ο μύθος του Κόμη Δράκουλα καλά κρατούσε. Στη συνέχεια η άφιξη στην πόλη Σιγκισοάρα έκρυβε εκπλήξεις καθώς οι νέοι τους φίλοι μιλούσαν ελληνικά. Και το μυστήριο αρχινά με πρωταγωνιστές τις νυχτερίδες που πριν λίγες μέρες επιτέθηκαν (μια δηλαδή) στην αδελφή του Γκεόργκι, Φλορίνα. Το ίδιο βράδυ θα γευματίσουν στο εστιατόριο του «Κόμη Δράκουλα» σε ένα πολύ ιδιαίτερο περιβάλλον και μενού. Η Κλαίρη θα προτιμήσει μια σούπα έκπληξη και ο Ιάσονας μια πίτσα με σκόρδο. Του λείπει πολύ το ελληνικό τζατζίκι. Φεύγοντας αργά το βράδυ μια φιγούρα με μαύρη μπέρτα, στην άκρη του δρόμου, θα ανησυχήσει τα δύο παιδιά. Ο Ιάσονας θα κρατήσει σημειώσεις για όλα τα συμβάντα όταν επιστρέψουν στο σπίτι τους.

Η αδελφή του Γκεόργκι, η Φλορίνα αποκτά ένα παράξενο στυλ που κάνει το μικρό αγόρι να πιστέψει πως ίσως άρχισε να γίνεται …βαμπίρ. 

Και η περιπέτεια μπαίνει σε πιο δύσκολα μονοπάτια…

Αν θέλετε να μάθετε τι μπύρα φτιάχνει ο μπαμπάς του Ιάσονα. Πως εξελίχθηκε η βόλτα όλων των παιδιών στο νεκροταφείο της Σιγκισοάρα και πως εμφανίστηκαν οι νυχτερίδες ξανά στην πόλη σπέρνοντας έναν πανικό αναζητήστε και τούτη την περιπέτεια…

Θα γνωρίσετε και τον θείο του Γκεόργκι και της Φλορίνας τον Ντιμίτρι Μπρακκούζι που κινεί υπέροχα μαριονέτες και ίσως καταλάβετε πολλά…

Τι οδήγησε τον Ιάσονα να βρει τη λύση του Μυστηρίου;

Τι έκρυβε η Φλορίνα;

Αυτά κι άλλα πολλά θα διαβάσετε στην Τρίτη περιπέτεια της Λίνας Μουσιώνη. Με το μοναδικό της χιούμορ η συγγραφέας, την ευρηματική της πλοκή και τις ολοζώντανες περιγραφές της μας παραδίδει μια ακόμα ιστορία που διαβάζεται απνευστί.

https://www.dioptra.gr/vivlio/kataskopoi-tis-geografias/i-epistrofi-tou-komi-drakoula/

Όλα τα βιβλία φέρουν επίσης την υπογραφή στην εικονογράφηση της Λίλας Καλογερή που επάξια αναδεικνύει την κάθε ιστορία με τα πολύ δυνατά της σκίτσα, χρώματα και ιδέες.

Αναζητείστε και το τέταρτο της σειράς που έχει γράψει η Μάγια Δεληβοριά ( κι εμείς στις διακοπές μας) με τον τίτλο το Μυστικό των Βίκινγκς: https://www.dioptra.gr/vivlio/paidika-vivlia/to-mustiko-ton-vikings/

Ακούστε εδώ το podcast με την Ελένη Κορόβηλα: https://pod.gr/na-ena-vivlio-gia-paidia/tzeni-koutsodimitropoulou-maria-rousaki-oi-kataskopoi-ths-geografias/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 29 Ιουλίου 2023 : Εδώ!

Τι είπε ο μπαμπάς Άλφονς;

Της Ελένης Μπετεινάκη

Άλλη μια ιστορία του Άλφονς και του μπαμπά του κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μάρτης. Νομίζω είναι η 9^η στη σειρά και αυτήν την φορά μαθαίνουμε και καταλαβαίνουμε  πως όταν βιαζόμαστε, κάποιες φορές, τα πράγματα γίνονται «λάθος».

Ο μπαμπάς του Άλφονς λέει και ξέρει αρκετές παροιμίες. Σήμερα το θέμα στο σπίτι τους είναι η τάξη και η τακτοποίηση. Ωστόσο μιας και είναι Σάββατο ο μπαμπάς της Μίλα και του Άλφονς βιάζεται να τελειώσει τις δουλειές του και να μπουν όλα στη θέση τους για να ξεκουραστεί κι αυτός. Επικρατεί ένας  μικρός πανικός αλλά όλα είναι υπό έλεγχο, ή έστω έτσι νόμιζε ο μπαμπάς. Έχουν πάει από νωρίς και έχουν ψωνίσει και οι τρεις από το σούπερ μάρκετ. Βοηθούν να μπουν τα ψώνια στη θέση τους, τα ρούχα στο πλυντήριο, το παντελόνι στην ντουλάπα και το παγωτό στο ψυγείο. Κι αφού τελειώσουν αρχίζει η χαλάρωση. Ο καθένας πια μπορεί να κάνει αυτό που του αρέσει. Ή μήπως όχι; Ο Άλφονς ανακαλύπτει ξαφνικά κάτι που στάζει μέσα στη ντουλάπα του. Ένα παγωτό που λιώνει πάνω στις κάλτσες του μικρού αγοριού που ο μπαμπάς το έβαλε σε λάθος θέση και τώρα θα πρέπει να καθαριστούν όλα και δεν θα ξεκουραστούν όπως ήθελαν όλοι και ακόμα έχασαν το επιδόρπιο τους για  μετά το φαγητό.

Ή μήπως θα έχουν; Παγωμένο παντελόνι αφού αυτό  μπήκε στην κατάψυξη; Ή κάτι πολύ γλυκό, σοκολατένιο,  γλυκό και φτιαγμένο από τον μπαμπά;

Μια αστεία ιστορία «καθημερινής τρέλας» στα κανονικά σπίτια των κανονικών ανθρώπων. Εκεί που προσπαθούν μαμάδες, μπαμπάδες, μόνοι ή και μαζί να τα έχουν όλα στην εντέλεια, σε τάξη, στη σειρά, να μην παραλείψουν κάτι και πάντα βρίσκεται ένα αδύναμο σημείο. Η ιστορία του Αλφόνς είναι ανακουφιστική και παρήγορη και για μας τους μεγαλύτερους. Μια υπενθύμιση πως δεν υπάρχουν σούπερ μαμάδες ή μπαμπάδες αλλά άνθρωποι που προσπαθούν να τα προλάβουν όλα και κάποιες φορές δεν τα καταφέρνουν.

Τα παιδία ταυτίζονται με τον μικρό Άλφονς και την αδελφή του όπου πρωταγωνιστεί γιατί μοιάζει να καταλαβαίνει τις σκέψεις, τις ικανότητές και τα θέλω τους.

Η ιδιαιτερότητα σε όλες τις ιστορίες του Άλφονς είναι πως πουθενά δεν αναφέρεται η μαμά, χωρίς να έχουμε μάθει ποτέ το λόγο ωστόσο μας καλύπτει και μας αρέσει το μοντέλο της μονογονεϊκότητας με πρωταγωνιστή τον μπαμπά.

Δείτε εδώ : https://www.martis.gr/2020/05/18/%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%ce%ac%ce%bb%cf%86%ce%bf%ce%bd%cf%82/

Πολλά  μηνύματα συμπεριφορών, καταστάσεων και συναισθημάτων. Αρετές και αξίες όπως η υπομονή, η πειθαρχία, η τάξη, η συνεργασία, η σημασία της οικογένειας και του σεβασμού στο χώρο και χρόνο του άλλου εκθειάζονται σε κάθε βιβλίο.

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε : Η περίφημη σειρά βιβλίων της Gunilla Bergström, με πρωταγωνιστή τον Άλφονς, έχει κατακτήσει εδώ και χρόνια εκατομμύρια μικρούς αναγνώστες κι έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες! Συνεχώς τυπώνονται νέες εκδόσεις. Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει παγκοσμίως πάνω από δέκα εκατομμύρια αντίτυπα. Η Gunilla Bergström έφυγε από τη ζωή το 2021 .

Μια ακόμα επιτυχία της σειράς είναι η λιτή, ιδιαίτερη και μοναδική και εικονογράφησή της από την ίδια την συγγραφέα.

Αναζητείστε όλα τα βιβλία της σειράς στα βιβλιοπωλεία ή δείτε τα εδώ: https://www.martis.gr/shop/ti-eipe-o-mpampas-alfons/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 24 Ιουλίου 2023: Εδώ!

Κόκκινο το χρώμα του ήλιου το πρωί ... κατακόκκινο το χρώμα της φωτιάς τη Νύχτα!

Της Ελένη Μπετεινάκη

Έχω επιλέξει το κόκκινο και το πορτοκαλί του ήλιου της Ανατολής να΄ναι το χρώμα που αγαπώ στο καλοκαίρι. Οι συνθήκες καύσωνα και αμέλειας δικιά μας, μου επιβάλουν να βλέπω συνεχώς τα ίδια χρώματα στη δύναμη της φωτιάς… Κι αυτό δεν μου αρέσει καθόλου.

Καίγεται η Ελλάδα πάλι… Εκατοντάδες εστίες μικρές και μεγάλες. Λένε πως ευτυχώς μέχρι τώρα δεν υπάρχουν ανθρώπινα θύματα… Υπάρχουν όμως χιλιάδες θύματα. Υπάρχουν ζώα, πουλιά, δέντρα,  ολοζώντανοι οργανισμοί που πέθαναν αβοήθητα. Που τους καταστρέψαμε το σπίτι, τη ζωή, τον τόπο τους. Και σπίτια κάηκαν πολλά και καίγονται ακόμα…

Κι εδώ, εδώ σας θέλω όλους. Αναπαράγουμε στα social media  όλες τις εικόνες και λυπούμαστε πολύ από τον καναπέ μας… Κάτω από το αιρκοντίσιον και χαιρόμαστε που δεν είμαστε εμείς στη θέση όλων αυτών των χιλιάδων ανθρώπων που χάσανε το βιός τους μέσα σε λίγες ώρες.

Να, εδώ, εδώ θα θριαμβεύσει ο εθελοντισμός. Και πρέπει γιατί αυτό σημαίνει θέλω, μπορώ, κάνω.. βοηθώ, συμπάσχω, συμμετέχω, χωρίς χρηματικό αντάλλαγμα, χωρίς συμφέρον αλλά επειδή είμαι άνθρωπος.  Με όποιον τρόπο να βοηθήσω. Θα μου πείτε είμαστε μακριά.

Όχι δεν είμαστε μακριά. Ψάχνουμε, βρίσκουμε, ρωτάμε , πού να στείλουμε έστω την πιο μικρή βοήθεια για τον συνάνθρωπο μας. Να δείξουμε τη λύπη και την συμπαράσταση μας χωρίς βαρύγδουπα λυπητερά λόγια του πληκτρολογίου και ανάθεμα ανούσιο σε υπαίτιους και αίτιους που δεν θα βρεθούν ή δεν θα τιμωρηθούν ποτέ. Άλλωστε αυτό όντως δεν είναι δική μας δουλειά.

Η ουσία μετράει… Για πάμε λοιπόν να μάθουμε έστω, που στον  τόπο μας απευθυνόμαστε για βοήθεια ( «γκουγκλάρετε» ελεύθερα). Πού να αναζητήσουμε τρόπους να βοηθήσουμε, τρόπους να συμβάλουμε κι εμείς στο …κάτι.

Όχι δεν θα σώσουμε εμείς τον κόσμο και τις καταστάσεις όμως θα κάνουμε ένα μικρό βήμα για καλύτερο αύριο…

Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται φιλοσοφίες του δικού μου καναπέ κοιτάξτε γύρω σας και μιλήστε, διορθώστε, προσπαθήστε ΕΣΕΙΣ να κάνετε την μέρα σας πιο χαρούμενη, πιο σπουδαία…Με εκείνα τα πολλά σκουπίδια στις παραλίες που επίτηδες ξεχνάμε…

Με τα ξερόχορτα στην άκρη του πεζοδρομίου μας που κανείς δεν μαζεύει…

Με τα άδεια κουτάκια αναψυκτικών και μπουκάλια νερού σε όλο το μήκος των εθνικών μας δρόμων…

Σήμερα το πρωί στο δρόμο μου για το χωριό μου ένας οδηγός  μπροστά πέταξε ένα αναμμένο τσιγάρο από το παράθυρό του, εκεί λίγο μετά την Κνωσό. Στην άσφαλτο πάνω κοντά στα ξερόχορτα που ήταν στην άκρη του δρόμου. Με κίνδυνο, ειλικρινά, και με βρίσιμο από άλλους, σταμάτησα, κατέβηκα και πάτησα με δύναμη την αναμμένη …γόπα. Να λοιπόν τι κάνουμε αν  δεν μπορούμε να πάμε στη Ρόδο, στην Αχαΐα, στην Κέρκυρα ή όπου αλλού…

Αύριο μπορεί να είναι η σειρά μας…

Ας σκεφτούμε όλοι τις κακές μας συνήθειες…

Ας μην πούμε «έλα μωρέ, τι έγινε;»

Από μένα θα  αλλάξουν όλα;

Ναι από μένα, από εσένα , από εκείνον…

Μ αρέσει επίσης να βλέπω τη θάλασσα και τον ήλιο στο ηλιοβασίλεμα αλλά μόνο με το χρώμα το φυσικό, χωρίς καπνούς και στάχτες, και απελπισμένα πρόσωπα…

 

Ο μικρός φόβος… *στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Είναι νύχτα κι ο Σαμ ετοιμάζεται για ύπνο. Και λίγο πριν η νύστα του κλείσει τα βλέφαρα άφησε έναν μικρό φόβο να μπει μέσα στο δωμάτιο του και να μείνει εκεί τη νύχτα. Κι όταν χρειάστηκε να πάει στην τουαλέτα λίγο αργότερα, παρατήρησε πως ο επισκέπτης του είχε αρχίσει να «ζωντανεύει» παράξενα. Και τι δεν έκανε πάνω στο κρεββάτι του! Από κωλοτούμπες μέχρι και μουσικά όργανα βαρούσε. Συγκεκριμένα ένα μονότονο τύμπανο… Κι όσο κι αν προσπάθησε το επόμενο πρωί ένιωθε και κουρασμένος και πιο…φοβισμένος. Αν και τον έκλεισε σε ένα κουτί, εκείνος (ο φόβος δηλ) πετάχτηκε αμέσως έξω και τετραπλασιάστηκε σε όγκο. Ή μήπως εκατονταπλασιάστηκε; Κι έγινε τελικά τόσο μεγάλος που έμοιαζε να κρύβει μέχρι και τον ήλιο. Κι έγινε η σκιά του Σαμ και το μικρό αγόρι έπρεπε να βρει τη δύναμη να τον αντιμετωπίσει. Πήρε λοιπόν έναν φακό, το κράνος και το ΘΑΡΡΟΣ του και βήμα βήμα βγήκε μπροστά… Και τότε συνέβη κάτι σχεδόν απίθανο. Ο Φόβος άρχισε να μικραίνει με ταχύτητα τέτοια που έγινε πάλι τόσο μικρούλης σαν να ήταν ανύπαρκτος.

Μια ιστορία γεμάτη συναισθήματα του Luke Schriven που μας δίνει την πιο σωστή λύση για το πώς να λύσουμε  ένα πρόβλημα. Με τον πιο απλό τρόπο. Να το αντιμετωπίσουμε. Ακόμα και αν η λύση είναι δύσκολη ή όποια προσπάθεια θα μας ανταμείψει.

Ο Luke Schriven μας το λέει ξεκάθαρα. Οπλίσου με θάρρος και μην φοβάσαι πως δεν θα βγεις νικητής. Η τόλμη, η δύναμη της θέλησης και το πείσμα πάντα φέρνουν τα πιο αίσια και σπουδαία αποτελέσματα.

Τα μικρά παιδιά έχουν περισσότερους φόβους από μας τους μεγαλύτερους. Επειδή δεν έχουν την δική μας μυϊκή, λεκτική και γνωστική ικανότητα κάποιες φορές δεν τολμούν. Άλλες πάλι μας βάζουν τα γυαλιά… Όμως πολλά από αυτά τρέμουν το σκοτάδι, τους εφιάλτες, τους δράκους και τις αράχνες. Με την ιστορία του ο συγγραφέας κάνει τον φόβο πιο εύκολο. Μέσα από το παιχνίδι τον διώχνει και εξοπλίζει τους μικρούς αναγνώστες με θάρρος και δύναμη.

Ο Luke Schriven εικονογραφεί επίσης αυτήν την δυνατή ιστορία με πολλή φαντασία και χρώμα δημιουργώντας ακόμα πιο έντονα συναισθήματά σε όλους. Το πράσινο μικρό τερατάκι ακόμα κι όταν μεγαλώνει παραμένει …άφοβο κι ας προσπαθεί αν «επιβληθεί». Το ότι δεν έχει στόμα αλλά μόνο μάτια …τα λέει όλα. Εκεί φαίνεται ο φόβος, τα μάτια μεγαλώνουν …

Συγκινητική, απλή, ιδιαίτερα και ευρηματική στιγμή η γένεσή της.

Απολαύστε ένα μικρό απόσπασμα εδώ κι αναζητείστε την στα βιβλιοπωλεία: https://ikarosbooks.gr/1151-o-mikros-fobos.html

Δημοσιεύτηκε στις 22 Ιουλίου 2023 στο Cretalive.gr :Εδώ!

Ροζ ελέφαντας στο δωμάτιο* …και στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη 

Ώρα για σχολείο εκείνο το πρωινό και οι κινήσεις της Νανάς βιαστικές, μηχανικές και απολύτως συνηθισμένες. Όλα ήταν τα ίδια στο δωμάτιο της, ακατάστατα και απλωμένα παντού εκτός ίσως από έναν μεγάλο ροζ ελέφαντα που η αργοπορία της για το πρωινό δεν την άφησε να τον προσέξει ιδιαίτερα. Αυτή η ακαταστασία ήταν βέβαια σε όλον τον διάδρομο μέχρι την κουζίνα κι είχε σαν αποτέλεσμα να κτυπήσει τα δάκτυλα του ποδιού στο μηχανάκι του αδελφού της που ήταν στη μέση μέση. Η μαμά βγήκε από το μπάνιο αλλά δεν ανησύχησε κι η Νανά την έστειλε στο δωμάτιο της να της φέρει μια εργασία μήπως και έβλεπε τον …ελέφαντα.  Τίποτα δεν συνέβη όμως κι όλα κύλισαν όπως κάθε μέρα. Βιαστικά κα κατεβάσματα να προκάνουν το σχολικό και στρίμωγμα και τρέξιμο και άγχος για την μικρή Νανά σαν πήγε λίγο να την πάρει ο ύπνος στο κάθισμά της. Ο Ροζ ελέφαντας εμφανίστηκε πάλι και της τυραννούσε τη σκέψη με χίλια δυο πώς, γιατί, μήπως, ποιος και άλλα τέτοια. Τα ίδια και στο σχολείο. Όσο κι αν προσπάθησε να τον απομακρύνει από τη σκέψη της δεν τα κατάφερε. Το χειρότερο όλων ήταν όταν επέστρεψε στο σπίτι. Στο δωμάτιο της που στο μεταξύ είχε γίνει αγνώριστο ήταν πάλι εκεί ο ροζ ελέφαντας και μάλιστα πιο μεγάλος από ποτέ. Ροζ ελέφαντας, ροζ πρόβλημα, όσο και αν ήταν τεράστιο και δύσκολο να τον αντιληφθούν οι άλλοι. Έτσι η Νανά χώθηκε δίπλα του και εκείνος όπου κι αν πήγαινε την ακολουθούσε…

Κάντε το εικόνα να δείτε πόσο πολύ μεγάλο «πρόβλημα» ήταν αυτό…

Και τα προβλήματα με το τεράστιο ζώο που μόνο η Νανά έβλεπε συνεχίστηκαν. Την ακολουθούσε παντού δημιουργώντας «καταστροφές» που η μαμά δεν έβλεπε. Η Νανά  προσπάθησε να τον καλοπιάσει. Του πιάσε κουβέντα, του βάλε μουσική, ίσαμε την στιγμή που ο μικρός αδελφός κτύπησε την πόρτα του δωματίου της. Εδώ τα πράγματα έγιναν σοβαρά γιατί ο μικρός τον είδε, όπως και μια γειτόνισσα από απέναντι από τον τρίτο όροφο που πήρε τηλέφωνο την μαμά της Νανάς για να την ενημερώσει για αυτό που έβλεπε, δηλαδή το  τεράστιο ζώο στο σπίτι τους. Και τότε η Νανά είπε στη μαμά της  πως ήθελε να της το πει από το πρωί αλλά δεν τολμούσε…

Κι άρχισε η συζήτηση που πήρε μέρος κι ο μπαμπάς σας επέστρεψε σπίτι. Μπορεί να  μην πίστευε όσα άκουγε στην αρχή αλλά μετά κατάλαβε κι εκείνος. Για πρώτη φορά η οικογένεια είχε συγκεντρωθεί και προσπαθούσαν όλοι μαζί να βρουν τη λύση στο «πρόβλημα»!

Ένα βιβλίο… ποταμός σκέψεων, συναισθημάτων και σπουδαίων μηνυμάτων. Η Στέργια Κάββαλου σε ένα κείμενο με μοναδική ροή λόγου, ιδεών και παραστάσεων μας υπενθυμίζει πως πολλά πράγματα υπάρχουν δίπλα μας, στο άμεσο οικογενειακό ή φιλικό μας περιβάλλον και κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε. Συχνά αφήνουμε τα μικροπροβλήματα να συσσωρευτούν και κάποια στιγμή διογκώνονται τόσο που είναι αδύνατον μόνοι μας να δώσουμε λύση.

Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από την αγγλική  έκφραση  : «Α pink elephant in the room that nobody talks about it» («ένας ροζ ελέφαντας στο δωμάτιο για τον οποίο κανείς δεν μιλάει»), μας λέει η ίδια η συγγραφέας στο οπισθόφυλλο, κτυπώντας μας ένα μικρό καμπανάκι για όσα προβλήματα αγνοούμε και προσποιούμαστε πως δεν υπάρχουν.

Ένα βιβλίο που θα ταρακουνήσει τους ενήλικες και θα βοηθήσει τα μικρά παιδιά να νιώσουν πως να διαχειριστούν καταστάσεις που δεν μπορούν να εκφράσουν εύκολα.

Βιβλίο έντονων καταστάσεων και συναισθηματικής φόρτισης που έχει σαν μέλημά του να αφυπνίσει γονείς περισσότερο από παιδιά, να δουν κατάματα τα προβλήματα. Προβλήματα επικοινωνίας ή αδυναμίας εκφοράς συναισθημάτων λόγω λαθεμένων αντιλήψεων που συγκρούονται.   Συνήθως οι άλλοι γνωρίζουν και βλέπουν πρώτοι  πάνω  μας τα σημάδια των προβλημάτων και τελευταίοι οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι τα παρατηρούν.

Ο όγκος του «ελέφαντα» δείχνει το μέγεθος του φόβου – προβλήματος και την δυσκολία του να το λύσουμε μόνοι μας.

Την ιστορία της Στέργιας που διαβάζεται απνευστί έχει εικονογραφήσει επίσης με ιδιαίτερα προσεγμένα σχέδια και χρώματα η Ναταλία Καπατσούλια. Δίνοντας πάντα μεγάλη σημασία στις μικρές λεπτομέρειες…

Αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία και δείτε εδώ ένα μικρό απόσπασμα : https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/roz-elefantas-sto-dwmatio

*Ροζ ελέφαντας στο δωμάτιο, Στέργια Κάββαλου, εικ : Ναταλία Καπατσούλια, εκδ. Ελληνοεκδοτική

 

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 15 Ιουλίου 2023   :      Εδώ !

Τέλος; Μα, τι τέλος είναι αυτό;

Της Ελένης Μπετεινάκη

«Όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω μάστορας. Αλλά, όχι οποιοσδήποτε μάστορας. Ήθελα να επιδιορθώνω το τέλος των ιστοριών.»

Και μόνο από μια τέτοια εισαγωγή σε τούτην εδώ την ιστορία, σού γεννιέται η περιέργεια για το περιεχόμενο, την πλοκή και το «τέλος» της.

Κι αρχίζεις να ξεφυλλίζεις το βιβλίο και να διαβάζεις τις λεζάντες του σε κάθε σελίδα μαζί με εικόνες που επίσης σου εξάπτουν την περιέργεια και την δική σου φαντασία. Αναρωτιέσαι πόσο πολύ έχει δίκιο ο συγγραφέας σαν λέει πως συχνά το τέλος μιας ιστορίας μπορεί να είναι απότομο, θλιβερό, περίπλοκο, αχώνευτο, δύσκολο να το αποδεχτείς  ή να διαλέξεις ανάμεσα σε διαφορετικές εκδοχές και ίσως τελικά να είναι και σαχλό.

Εντάξει σκεφτείτε λίγο και βρείτε κι εσείς τι σας έχει δημιουργήσει μια ιστορία διαβάζοντάς την και πείτε πως νιώσατε σαν τελείωσε…

Καταστροφή, απογοήτευση, βαρεμάρα; Ή όλα ήταν υπέροχα;

Γράφει ο συγγραφέας πως αγαπά πολύ τις ιστορίες γιατί τον μεταφέρουν σε άλλους κόσμους. Γίνονται απίθανα πράγματα στις σελίδες τους και μπορεί να ταυτιστείς με τα πιο αλλόκοτα ζώα, φυτά, καταστάσεις και επαγγέλματα.

Το αγαπημένο σαλόνι στο βιβλίο είναι εκεί που οι εικόνες του γίνονται τόσο μικρές αλλά με τεράστιο περιεχόμενο που σχεδόν μας ταξιδεύει παντού…

Τι μπορείς να γίνεις εσύ διαβάζοντας μια ιστορία;  Αόρατος, σούπερ ήρωάς, να φτιάξεις χιονάνθρωπο το κατακαλόκαιρο; Ένα λασποκέικ μήπως; Να ταξιδέψεις στη σελήνη ή και αν χαθείς μέσα σε ένα μπροκολοδάσος.

Ακόμα όμως κι όταν η φαντασία καλπάσει τοοοοσο πολύ πρέπει κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει για να μην πλατειάσει ασύστολα η ιστορία. Ένα STOP  μας επαναφέρει στο σήμερα και …στο τέλος.

Κι ύστερα κάνεις μία δεύτερη ανάγνωση και βρίσκεις πως τούτη η ιστορία θα μπορούσε να έχει αλληγορική σημασία και να εννοεί σαν «ιστορία» την ίδια τη ζωή μας. Μια ζωή  που ξεκινά σε λευκό χαρτί, με συγγραφείς εμάς τους ίδιους να γράφουμε τις σελίδες μας χωρίς να μπορούμε να φανταστούμε την πλοκή, τις διαδρομές, το τέλος. Με γόμες, ξύστρες και μολύβια ασπρόμαυρα και χρωματιστά ανάλογα την περίσταση και την περίοδο που διανύουμε. Με πρόσθετα σχόλια, εικόνες , με μουτζουρώματα, ΚΕΦΑΛΑΙΑ και πεζά γράμματα… Μια «ιστορία» και μια ζωή γεμάτη με εμπειρίες, καλά και κακά συμβάντα, δυσκολίες, ομορφιές, γνώση, ταξίδια, παιχνίδια, συζητήσεις, κατασκευές και πολλά πολλά άλλα. Μια ιστορία - ζωή που ο καθένας δίνει το δικό του τέλος. Εμείς το ορίζουμε, εμείς το αποφασίζουμε, εμείς ζούμε όπως θέλουμε και είμαστε υπεύθυνοι για την πορεία και την εξέλιξη.

Στην τρίτη πια ανάγνωση είμαι σίγουρη πως τούτο το βιβλίο θα μπει από το Σεπτέμβριο στην τάξη μου. Είναι ιδανικό βιβλίο για παιδιά που χάρις στην εκπληκτική του εικονογράφηση θα αποτελέσει αφετηρία για μεγάλες συζητήσεις και για  να φτιαχτούν πολλές καινούργιες ιστορίες.

Κάθε σελίδα γραφεί πολλά …βιβλία.

Κάθε εικόνα έχει να πει τη δικιά της…

Όλες οι  εικόνες λες και φτιάχτηκαν μαζί με παιδιά  μιας και τούτη την εικονογράφηση την καταλαβαίνουν πιότερο από άλλες.  Κι όσο για τα μεγαλύτερα παιδιά εκεί πια η δική τους φαντασία και γραφή θα φτάσει σε πολλά κι πιο δημιουργικά «μαθήματα» και αποτελέσματα.

Στην γραφή της Νoemi Vola  απολαμβάνει ο αναγνώστης έναν κόσμο γεμάτο φαντασία και εικόνες που φτιάχνουν πολύ περισσότερες ιστορίες.  Μαγικός και με δική μου μεγάλη αδυναμία ο κόσμος των …ποντικών που η συγγραφέας τα βάζει να οδηγήσουν το «τέλος» της συγκεκριμένης ιστορίας. Θα μπορούσε επίσης όλη αυτή η μικρή - μεγάλη ομάδα μαστοροποντικών να  αποτελεί ένα ακόμα αλληγορικό σημείο του βιβλίου. Τα ποντίκια είναι ζωάκια που ζουν παντού και σκάβουν παντού. Άρα γνωρίζουν περισσότερα από τους ανθρώπους που μάλιστα οι τελευταίοι τα αποδιώχνουν και σπάνια τα συμπαθούν. Είναι όμως εκείνα που πάντα σε ιστορίες ξετρυπώνουν χαμένα αντικείμενα και πολυδαίδαλες διαδρομές.

Απορίες όλων, σκέψεις και λόγια που όλοι τα έχουμε πει κατά καιρούς ειδικά αν μια ιστορία δεν έχει το δικό μας επιθυμητό τέλος. Όμως ποιος μπορεί να καθορίσει την έκβαση μιας ιστορίας παρά μόνο ο συγγραφέας του. Κι εμείς; Εμείς απλά ακολουθούμε το σενάριο και ταυτιζόμαστε ή φανταζόμαστε κι άλλους κόσμους και νέες περιπέτειες. Άλλωστε μία καλή ιστορία σε ταξιδεύει …

Το βιβλίο έχει μια πρωτότυπη ιδέα και γραφή και νομίζω πέρα από το θέμα του που σε βάζει σε πολλές σκέψεις, κερδίζει τον αναγνώστη με την μοναδική του εικονογράφηση. Καρέ καρέ σε μικρά ή μεγάλα κάδρα ξετυλίγεται η φαντασία με χρώμα και σκίτσο ιδιαίτερα.

Σουρεαλιστικό, κωμικό, πλήρες, ευφάνταστο και αξιαγάπητο βιβλίο που θα σας ανοίξει ( σε σας το λέω παιδιά!) πολλούς δρόμους της δικής σας δημιουργικότητας και γραφής.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρώτη φορά στην Πορτογαλία το 2018 και κέρδισε το διεθνές βραβείο SERPA για εικονογραφημένο βιβλίο.

 *Τέλος; Μα, τι τέλος είναι αυτό; Noemi Vola, Μετάφραση : Μαριάννα Ψύχαλου, εκδ. Μικρή Σελήνη

Αναζητήστε το στα βιβλιοπωλεία και μπείτε εδώ να δείτε περισσότερες πληροφορίες :

https://mikriselini.gr/product/telos-ma-ti-telos-einai-ayto/

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 12 Ιουλίου 2023 : Εδώ!

Ο Γαλήνιος και ο Κου σώζουν τον κόσμο!*

*Ο Γαλήνιος και ο Κου ΣΩΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, Jon J Muth, μετάφραση : Αναστασία Δ. Μακρή, εκδ. Άγκυρα   

Της Ελένης Μπετεινάκη

Τα «Παραμύθια του Σαββάτου» για τον μήνα Ιούλιο θα σας κρατούν συντροφιά με «κάθε μέρα κι ένα βιβλίο» προτείνοντας σας νέες και παλαιότερες αγαπημένες εκδόσεις κι ίσαμε τον Αύγουστο που θα γεμίσουμε και τις δικές μας βαλίτσες για τις διακοπές μας!

Ένας θείος κι ένας ανιψιός. Ένα μεγάλο κι ένα μικρό πάντα. Μια οικογένεια, μια συγκατοίκηση γεμάτη αγάπη,  καλές πράξεις και βιωματική…σοφία. Η μέρα τους ξεκινάει με ένα καλό πρωινό. Κι εκείνο το πρωί ο Κου είχε μια καταπληκτική ιδέα :

«Να διορθώσουμε όλα τα πράγματα που είναι λαθεμένα. Ας προσπαθήσουμε να σώσουμε τον κόσμο»

Πρώτα απ’  όλα ο Γαλήνιος, ο θείος του Κου, είπε πως έπρεπε να βάλουν αρχή από το δωμάτιο του ανιψιού του που χρειαζόταν τακτοποίηση. Στη συνέχεια τάισαν τον Τζάσπερ, το γάτο που λιαζόταν στον ήλιο. Αλλάξαν την άμμο του, τον βούρτσισαν και ετοιμάστηκαν κι οι δύο για μικρές βόλτες και εξερευνήσεις. Κι αρχίσαν οι απορίες του Κου για τον κόσμο, τα ψάρια, τις συνήθειες, το περιβάλλον. Κι αφού τάισαν και τα ψάρια της λίμνης κίνησαν να φτιάξουν ένα γλυκό για να καλωσορίσουν τους νέους τους γείτονες. Η οικογένεια Σάναμ καλοδέχτηκε το δώρο τους κι εκείνη συνέχισαν την εγκάρδια προσφορά τους πάνω σε δύο ποδήλατα τούτη τη φορά. Κι αρχίσαν πάλι οι εσωτερικές αναζητήσεις, οι υπαρξιακές απορίες και οι πιο εποικοδομητικές συζητήσεις.

Και κατέληξαν πως αν κι ο καθένας μας έχει το δικό του σπιτικό και όσους τους αγαπούν και τους φροντίζουν πρέπει πάντα να προσπαθούν, να σέβονται και να βοηθούν κι όλους τους άλλους.

Και τότε ήταν που εμφανίστηκε στην άκρη ενός δρόμου μια χήνα με τα μικρά της. Κι ένα φορτηγό καταμεσής του. Ο Γαλήνιος κι ο Κου σταμάτησαν το πικ νικ και την κουβέντα τους κι έτρεξαν να βοηθήσουν μη συμβεί κανένα μεγάλο …κακό.

Και τα κατάφεραν κι οι απαντήσεις στα μικρά – μεγάλα ερωτήματα τους δόθηκαν μόνο με τις πράξεις τους.

«Κάθε φορά που κάνεις κάτι καλό, σώζεις και από λίγο τον κόσμο», είπε ο Γαλήνιος

Μια τρυφερή ιστορία του Jon J Muth για την καλοσύνη, την γενναιοδωρία, την αγάπη, το νιάξιμο και την εσωτερική μας ισορροπία. Μόνο παίρνοντας μέρος στη δράση μπορείς να βοηθήσεις στις αλλαγές του κόσμου. Μια μικρή καθημερινή ενέργεια του καθενός μας αυξάνει την πιθανότητα να γίνει όλος ο κόσμος καλύτερος. Πράξεις αλληλεγγύης και προσφοράς στον συνάνθρωπο φέρνουν πάντα γαλήνη, ηρεμία, αίσια αποτελέσματα και ισορροπίες.

Μια ιστορία γεμάτη αγάπη και προκλήσεις για μια καλύτερη ζωή.  Μια ιστορία οικογενειακής προσφοράς, ισορροπημένης σκέψης και καλών ιδεών και  πράξεων.

Ο Jon I Muth είναι ένας συγγραφέας και εικονογράφος με διεθνή αναγνώριση και ο ήρωάς του ο Γαλήνιος είναι διάσημος στον έντυπο τύπο  και στο τηλεοπτικό κοινό. Έχει σαν στόχο αυτό το Μεγάλο Πάντα να συμβάλει στο να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος. Ο Jon J Muth έχει τιμηθεί με πάρα πολλά βραβεία για τοις «ο υπέροχες ιστορίες του Γαλήνιου», Zen Shorts,  και από τον Δεκέμβριο του 2020 προβάλλονται σαν παιδική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων στην Apple Tv.

Δείτε περισσότερα εδώ κι αναζητείστε τα βιβλία του σε όλα τα βιβλιοπωλεία: https://e-agyra.gr/index.php?route=product/product&product_id=1896

*Ο Γαλήνιος και ο Κου ΣΩΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, Jon J Muth, μετάφραση : Αναστασία Δ. Μακρή, εκδ. Άγκυρα

https://zhtunteanagnostes.blogspot.com/

 

Δημοσιεύτηκε στις 10 Ιουλίου 2023 στο cretalive.gr :Εδώ! 

Το αγόρι και ο Φεγγαρένιος*… στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Της Ελένης Μπετεινάκη

Τον γνωρίζετε τον Φεγγαρένιο; Μια κούκλα αγκαλιάς που κάποτε πήρε μαζί του από το ράφι ενός παιχνιδοπωλείου ένα μικρό αγόρι. Ένα κουνέλι λούτρινο έγινε ο πιο αγαπημένος φίλος του αγοριού και τον συντρόφευε ακόμα και στα πιο φανταστικά του παιχνίδια. Ώσπου μια μέρα που οι δυο τους έπαιζαν στο δάσος, το μικρό αγόρι σκόνταψε, έπεσε, σπάσανε τα γυαλιά του και δεν μπορούσε ένα βρει που ήταν «χαμένος» ο Φεγγαρένιος του. Κι έφυγε τ’  αγόρι κι έμεινε μόνος του ο Φεγγαρένιος σκεπασμένος με φύλλα, περιμένοντας. Κι ερχόταν ο ήλιος και τα φύλλα και κάποια πλάσματα του δάσους δίπλα του. Μια μέρα τον ανακάλυψαν οι λαγοί του δάσους και τον πήραν μαζί τους στα λαγούμια τους μιας και τους έμοιαζε πολύ. Η μόνη διαφορά ήταν πως ο Φεγγαρένιος είχε τρία αυτιά. Κι επειδή τον θεωρούσαν ξεχωριστό τον τοποθέτησαν σε μια γωνία να μένει μονάχος τους ενώ εκείνοι κοιμόντουσαν με αγκαλιές όλοι μαζί.

Κι ύστερα αρχίσαν νέες περιπέτειες. Την μέρα που βρίσκονταν στον αγρό με τα καρότα ένας αϊτός τον σήκωσε ψηλά και τον πέταξε σε μέρη που ουρανός έριχνε βροχή και κεραυνούς και πάλι έπεσε, και πάλι χάθηκε. Σε ένα ποτάμι βρέθηκε τούτη τη φορά που παρέσυρε τον Φεγγαρένιο μας πολύ μακριά. Ώσπου να τον ανακαλύψει ένα μικρό ελάφι και το μικρό κουνέλι να γίνει …φίλος του. Μαζί του παντού όμως η σκέψη κι η καρδιά του ήταν για πάντα χαρισμένα στο μικρό αγόρι… Και περνούσαν τα χρόνια κι οι εποχές και έναν χειμώνα συνέβη πάλι το «κακό». Η αγέλη των ελαφιών από φόβο μια μέρα παράτησαν τον Φεγγαρένιο σε ένα χιονισμένο δάσος. Κι εκεί ένα σκυλί τον έπιασε με τα  δόντια του και ένας άνδρας έδωσε διαταγή να τον αφήσει …κάτω. Εκείνος ο άνδρας με γυαλιά και μούσι πια ήταν το μικρό αγόρι που είχε μεγαλώσει και αναγνώρισε αμέσως τον Φεγγαρένιο του. Κι αφού τον πήρε μαζί του μια καινούργια αγκαλιά ξεφύτρωσε,  μια καινούργια ζωή και περιπέτεια ξεκίνησε…

Μια τρυφερή ιστορία για τα μοναδικά αγαπημένα παιχνίδια αγκαλιάς που όλοι έχουμε βιώσει στην παιδική μας ηλικία,  την αξία, την αγάπη και την μοναδικότητα τους.

Μια ιστορία της Ντέπι Λιόρι γεμάτη συναισθήματα, συγκινητική και πολύ αγαπημένη. Εστιάζει στην συνήθεια, στην απώλεια και στην τυχαία αλλά περιπετειώδη διαβίωση.  Η συγγραφέας μας είναι ήδη γνωστή από το πολυβραβευμένο της βιβλίο:  Θα σ΄αγαπώ ότι κι αν γίνει. Ξέρει να ακουμπάει τα συναισθήματα και να χαρίζει σπουδαίες στιγμές σε μικρούς  και μεγάλους.

Μια περιπέτεια που μας παρουσιάζει τη ζωή του χαμένου αντικειμένου στις εποχές του χρόνου και στην μόνιμη αναζήτηση της πρώτης αγάπης. Η φθορά του χρόνου, η επιβίωση, η ελπίδα, η πίστη, η επιθυμία  και πάνω απ’  όλα η φιλία τονίζονται με μοναδικό τρόπο.

Με πολύ ιδιαίτερη εικονογράφηση από την ίδια την συγγραφέα…

Μια ιστορία αγάπης, αφοσίωσης και πολύ τρυφερό τέλος.

Να την ψάξετε και διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα : https://www.patakis.gr/files/1195401.pdf

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 8 Ιουλίου 2023 Εδώ!