Το παραμύθι της βροχής

Ετικέτες

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Τίποτα στη ζωή δεν κατακτιέται χωρίς προσπάθεια, στόχο και όραμα…και παραμύθια!



Ta “Παραμύθια του Σαββάτου”…γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Παραμύθια κι ιστορίες για ανθρώπους  και ζώα που έχουν δύναμη, εξουσία και όνειρα. Πως ξεκινούν οι περισσότεροι πόλεμοι; Από παράλογες απαιτήσεις, σχέδια και επιθυμίες των δυνατών. Που καταλήγουν οι περισσότεροι πόλεμοι; Στην πείνα, τη δυστυχία, την απώλεια και την αφάνεια. Ποιος ο νικητής, ποιος ο χαμένος; Ιστορίες για τους στόχους που σαν μπουν στη ζωή για να τους κατακτήσεις χρειάζεται πρόγραμμα, άσκηση, επιμονή και τόλμη. Κι αν ξεχάσουμε κάποια στιγμή πως κτίζονται, λειτουργούν,  νομοθετούν, υπάρχουν και μεγαλουργούν οι « πολιτισμένες » κοινωνίες, ας σκύψουμε κάτω χαμηλά, στο πιο βαθύ ή όχι λαγούμι, να παρατηρήσουμε τα ακούραστα μυρμήγκια, να παραδειγματιστούμε , να μάθουμε, να αναλογιστούμε τα …ανθρώπινα.
Τίποτα στη ζωή δεν κατακτιέται χωρίς προσπάθεια, στόχο και όραμα…και παραμύθια, θα σας πω, που΄χουν κρυμμένα τα νοήματα μέσα  στις πιο ευφάνταστες ιστορίες και τις πιο μαγικές λέξεις!

Οι Ουφ και οι Φου, Χρήστος Δημόπουλος, εικ: Νίκος Γιαννόπουλος, εκδ. Ψυχογιός

Δυο χώρες μοναδικές, δυο χώρες που κανένας δεν πρόκειται ποτέ να βρει σε χάρτη μα ούτε και σε κανένα βιβλίο Ιστορίας , όσο κι αν ψάξει. Δυο  χώρες με τα πιο παράξενα ονόματα που τα απέκτησαν με την ιδιότητα και την φήμη τους. Η χώρα των Ουφ που δεν είχε ούτε μια σκιά, ούτε  ένα δέντρο , τίποτα, μόνο καλοκαίρι και ζέστη όλη την ώρα και δικαίως οι άνθρωποι αγανακτισμένοι συνεχώς γκρίνιαζαν με ένα « Ουφ…» στην άκρη των χειλιών τους. Η χώρα πάλι των Φου είχε χειμώνα πάντα, με βροχές και κρύο πολύ. Εδώ οι άνθρωποι συνέχεια έτρεμαν κι ένα « Φου…» γέμιζε την ψυχή, το μυαλό και τη λαλιά τους. Άκαρπος ο τόπος και των δυο, ψυχή ζωντανού άλλου εκτός από τον άνθρωπο δεν υπήρχε. Ευτυχώς απέναντι κι από τις δυο χώρες στη μέση μέση της θάλασσας  ήταν …το Νησί. Είχε όλα τα καλά του κόσμου κι όλες τις ομορφιές, τα φυτά, τα ζώα και τα φαγώσιμα. Μόνο που μια μέρα η ζέστη η αφόρητη παραλόγισε τελείως τον βασιλιά των Ουφ και θέλησε να ξεκινήσει έναν πόλεμο. Όχι, για να κατακτήσει τη χώρα των Φου αλλά για να μην τους αφήσει να παίρνουν τα καλούδια τους από το Νησί. Το ξάφνιασμα από την απέναντι πλευρά έφερε όπλα και κανόνια και στους δυο «αντίπαλους »που αμάθητοι σε πολέμους και ναυμαχίες και όλα τα κακά που καμιά φορά σκέφτονται οι δυνατοί του κόσμου το μόνο που κατάφεραν ήταν  να χαλάσουν ό,τι πιο όμορφο υπήρχε στην ζωή και την καθημερινότητά τους…
Μια καταπληκτική ιστορία του Χρήστου Δημόπουλου για δυο χώρες φανταστικές που όμως θα μπορούσαν τελικά να είναι αληθινές. Μια ιστορία για τους πολέμους που συνήθως  ή μάλλον πάντα γίνονται για τις παράλογες απαιτήσεις των δυνατών. Μια ιστορία που μαθαίνει στα παιδιά …τα πάντα. Για τις εποχές, τα καλά και τα άσχημα, για  την ζέστη και το κρύο. Για τα φρούτα και τα λαχανικά των εποχών, για τα δέντρα, τους καρπούς , τα πουλιά και όλα τα όμορφα που χαρίζει ένας τόπος ευλογημένος . Για την καταστροφή που προκαλούν ηθελημένα ή άθελα τους οι ίδιοι οι άνθρωποι στη φύση, στο περιβάλλον, στην ίδια τους τη ζωή. Μια ιστορία να αναρωτηθείς «τις πταίει»  για όλα αυτά τα δεινά του πολέμου και πως οι συνέπειες των πράξεων μας είναι καμιά φορά καταστροφικές.
Μια ιστορία ήττας ή νίκης , μια ερώτηση για πολλές συζητήσεις. Τροφή για σκέψη λοιπόν, για εκείνη την  κ. Απληστία που σαν εμφανιστεί σαρώνει ό, τι όμορφο υπάρχει στις ψυχές. Μια ιστορία, σαν παραμύθι  που χει τους βασιλιάδες, τους αφεντάδες που όλα τα θέλουν δικά τους αλλά που χάνουν τελικά τα πάντα … Μια ιστορία που δίνει το νόημα της αντιπαλότητας και της ειρήνης περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Για την καταστροφή του πολέμου που καλούνται πλέον τα παιδιά να δώσουν τις δικές τους ερμηνείες, να εκφράσουν απόψεις, προβληματισμούς και ιδέες  για όλα όσα τελικά μας κάνουν να νομίζουμε πως θα φέρει ένας πόλεμος… Μια συζήτηση θα ξεκινήσει σαν διαβάσετε το βιβλίο, μια συζήτηση από εκείνες που θα φέρουν στο προσκήνιο όλα όσα πρέπει να μην ξεχνάμε, να σκεπτόμαστε και να …προλαβαίνουμε!

Μια πραγματικά καλογραμμένη ιστορία  που εικονογράφησε υπέροχα ο Νίκος Γιαννόπουλος.
Για παιδιά από 6 χρονών…

Το λιονταράκι που ήξερε να αγωνίζεται, Άρης Μαρκάκης – Χριστίνα Κουρουμά, εικ: Νικόλας Ζέμπασιης, εκδ. Ίτανος

Το όνειρο ενός  μικρού λιονταριού είναι μια μέρα να καταφέρει να δει τον κόσμο από ψηλά. Σαν το εκμυστηρεύεται στους φίλους του εκείνοι του λένε να το΄χει πάντα στο μυαλό του και να προσπαθεί να το κάνει πραγματικότητα. Αρχίζει  να γυμνάζεται και να προσέχει την διατροφή του αλλά στην πρώτη του προσπάθεια  να ανέβει ένα απότομο και ψηλό βράχο , δεν τα κατάφερε. Όση απογοήτευση κι αν ένοιωσε, δεν σταμάτησε να πιστεύει στον εαυτό του και στις δυνάμεις του  και την δεύτερη φορά το όνειρο έγινε …αλήθεια.
Μια ιστορία με ένα αγαπημένο ,δυνατό και περήφανο ζώο , για μικρά παιδιά του Άρη Μαρκάκη και της Χριστίνας Κουρουμά  που τα προτρέπει  να μην σταματούν ποτέ να ονειρεύονται  και να βάζουν στόχους. Μια ιστορία λοιπόν για ένα λιοντάρι, που όλοι θεωρούν άτρωτο, δυνατό και έξυπνο ζώο. Ωστόσο αυτό το τόσο δυνατό ζώο, παράδειγμα και ήρωας για τα παιδιά για να καταφέρει τα πολύ δύσκολα χρειάζεται άσκηση  και καλή διατροφή. Θέματα που με τόσο απλό και κατανοητό τρόπο περνούν μέσα στην ψυχή και το μυαλό του παιδιού που καταλαβαίνει  πως όλα στη ζωή «χτίζονται». Ακόμα πως δεν είναι εύκολα πάντα να κατακτά κάποιος τους στόχους του, χωρίς πολύ μεγάλες προσπάθειες . Χρειάζεται εκτός από την άσκηση, επιμονή, υπομονή  και θάρρος. Πίστη στον εαυτό μας και συμπαράσταση από τους φίλους και το οικογενειακό μας περιβάλλον. Όλα όσα χρειάζεται ένας αθλητής για να καταφέρει το …ακατόρθωτο πολλές φορές, αλλά και ένας απλός άνθρωπος για να πετύχει τον όποιο στόχο βάλει στη ζωή του. Αρκεί να μην τα παρατήσεις ποτέ!
Μια ιστορία που με πολύ λίγα λόγια δίνει τόσα πολλά σε τρυφερές ηλικίες  ακόμα και των τριών χρόνων. Μια ιστορία γεμάτα πρότυπα, μηνύματα και στόχους που χρειαζόμαστε  όλοι, ακόμα και από την στιγμή που θα αρχίσουμε  να καταλαβαίνουμε  τον κόσμο.

Με εικόνες από τον Νικόλα Ζεμπάσιη που παραπέμπουν στα παλιά εικονογραφημένα παραμύθια με πολύ απλά  αλλά υπέροχα σχέδια.

Για παιδιά από 3 χρόνων

Τα μυρμηγκοκαμώματα του Μέλη, Ειρήνη Αποστολάκη- Κληρονόμου, εικ: Κριστίν Μενάρ, εκδ. Κόκκινη Κλωστή Δεμένη

Ένα έμμετρο παραμύθι  για μια ομάδα μυρμηγκιών και για τον μικρό λιχούδη Μελή που ζει μια περιπέτεια με αίσιο τέλος. Ένα παραμύθι γραμμένο με ομοιοκαταληξία  με παρά πολλά στοιχεία από τη ζωή των μικροσκοπικών αυτών εντόμων που τελικά είναι συναρπαστική. Τα μυρμήγκια είναι μια κοινωνία υμενόπτερων, όπως και οι μέλισσες και το σύστημα αξιοκρατίας και συντροφικότητας που έχουν είναι θαυμαστό. Μια κοινωνία αξιοζήλευτη και πολύ οργανωμένη. Μέσα από το παραμύθι της Ειρήνης Αποστολάκη – Κληρονόμου μαθαίνουμε πως τα ξαδέλφια των μελισσών είναι εξίσου εργατικά, υπεύθυνα και πολύ μα πολύ οργανωμένα. Η βασίλισσα, οι εργάτριες, οι κηφήνες, όπως και στις μέλισσες γνωρίζουν τους ρόλους τους και υπηρετούν το σύνολο με υπερβολικό ζήλο, συνέπεια και τάξη.
Ο Μελής στο παραμύθι ένας μάστορας- μυρμήγκι  πολύ εργατικός εξαιτίας της δυνατής βροχής θα παρασυρθεί από τα νερά και θα νοιώσει έντονα το φόβο του άγνωστου, της απώλειας και του κινδύνου. Όμως οι φίλοι είναι πάντα εκεί στα δύσκολα και ο Μελής θα σωθεί χάρις στη βοήθεια, τη στήριξη και την ομαδικότητα τους.
Ένα παραμύθι πραγματικά ζηλευτό. Γεμάτο γνώσεις για τα παιδιά, ιδέες και νοήματα. Μέσα από την ιστορία του Μελή τα παιδιά καταλαβαίνουν την μεγάλη σημασία της συνεργασίας, της αλληλεγγύης και της φιλίας. Μαθαίνουν για την κοινωνία των μυρμηγκιών για τη δομή και τους κανόνες της και παραδειγματίζονται όταν στον μεγάλο κίνδυνο ενωμένοι όλοι θα καταφέρουν να σώσουν τον φίλο τους.
Ένα βιβλίο με πάρα πολύ όμορφη και ζωντανή εικονογράφηση από την Κριστίν Μενάρ που δένει απόλυτα με τον έμμετρο στοίχο της Ειρήνης. 

Για παιδιά από 4 χρονών

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr  στις 25 Μαρτίου 2017 :http://www.cretalive.gr/culture 

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Η μάγισσα Χρωματούσα στον Βρεφικό – Νηπιακό σταθμό «Κουκλόσπιτο»!



Ένα απόλυτα ανοιξιάτικο πρωινό την Τρίτη 21 του Μάρτη, η Χρωματούσα , ο Αταίριαστος κι η Καμέλια διάβηκαν το κατώφλι του πιο κουκλίστικου σταθμού της πόλης, του … «Κουκλόσπιτου». Κι εκεί μια τεράστια αγκαλιά από παιδιά με ένα χαμόγελο που έφτανε ίσαμε το ταβάνι και με μάτια γεμάτα έκπληξη κι αγάπη έκαναν τη γάτα να χάσει τη φωνη της, τη Χρωματούσα να μην ξέρει από πού να αρχίσει να λέει τις ιστορίες της και τον Αταίριαστο να κρύβεται συνεχώς μήπως του ξεφύγει μια τόση δα σταγονίτσα μαύρο και χαλάσει το φως  της πιο ζεστής τάξης.

Και σιγά σιγά με τη βοήθεια του μαγικού πινέλου της μικρής μάγισσας, όλα βρήκαν τον ρυθμό τους. Και τα χρώματα γέμισαν την τάξη και ένα τεράστιο χαρτί  με λουλούδια και ουράνια τόξα, και τα χαμόγελα αυξήθηκαν ακόμα πιο πολύ και εγώ ξεκίνησα τα παραμύθια και πραγματικά δεν ήθελα να τελειώσουν. 

Μια μέρα που θα θυμάμαι για πολύ πολύ καιρό για την  απόλυτη της …τάξη, για την ηρεμία που εισέπραξα από τόσα πολλά και υπέροχα παιδιά. Γεμίσανε με  χρώματα και την  δική μου ψυχή.
Κατερίνα Τσικαλούδη σε ευχαριστώ πολύ για το κάλεσμα.  Γεωργία μου, έχεις μια υπέροχη τάξη και να ξέρετε όλες σας  πως φεύγοντας, έκανα κι εγώ τα μαγικά μου. Ο υπέροχος Βρεφικός-Νηπιακός σταθμός σας να΄χει  πάντα χρώματα και ομορφιά και να συνεχίσει να δίνει όλη αυτήν την ενέργεια και αγάπη που εισέπραξα κι εγώ σήμερα!

Όσο για τα δώρα σας …πολύτιμα στην ψυχή μου και στη συλλογή μου!



















Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Η συνέχεια της Σταχτοπούτας « ζωντάνεψε» στα «Παραμύθια του Σαββάτου»!

E, ναι, λοιπόν τα πράγματα πολλές φορές δεν είναι όπως φαίνονται. Την ιστορία της Σταχτοπούτας την ξέρουμε όλοι ή σχεδόν όλοι. Και το παραμύθι σαν τελειώσει και όλοι ευχηθούν πως ήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα,  σκεπτόμαστε την φοβερή τύχη της Σταχτοπούτας να παντρεύεται αυτόν τον υπέροχο πρίγκιπα… Κι αν τελικά  η συνέχεια του παραμυθιού δεν έχει την αναμενόμενη εξέλιξη; Τότε τι; Ο φοβερός και τρομερός ντεντέκτιβ – μπούφος κ. Φάνης θα διαλευκάνει το μυστήριο και τα «Νέα του δάσους» θα γεμίσουν με αποκαλυπτικά μυστικά και στοιχεία  που θα αφήσουν τον κόσμο ….άλαλο!

Αυτά και άλλα πολλά ξετυλίχθηκαν στα  «Παραμύθια του Σαββάτου», το Σάββατο 18 Μαρτίου στις 12 .00 το μεσημέρι στο βιβλιοπωλείο « Δοκιμάκης». Η Μαρίνα Γιώτη συγγραφέας και εικονογράφος του βιβλίου : «Δυο φορές κι έναν καιρό ήταν η Σταχτοπούτα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, ήταν εκεί και μαζί με όλα τα παιδιά ζωντάνεψαν μια ιστορία  καταπληκτική. Σαν θέατρο παιδικό, σαν μια παράσταση χωρίς πρόβες αλλά με τον αυτοσχεδιασμό και τον αυθορμητισμό των παιδιών η Σταχτοπούτα …απέκτησε άλλο τέλος, άλλη πλοκή, άλλη… διάσταση!
Ένα γεμάτο μεσημέρι με παραμύθια και παιδιά… Παιδιά από το Ευρωπαϊκό Σχολείο Ηρακλείου και το 5ο Δημ. Ν. Αλικαρνασσού και φυσικά πολλά πολλά άλλα που λατρεύουν τις ιστορίες και τα παραμύθια.



Τα «Παραμύθια του Σαββάτου» θα ζωντανέψουν ξανά στις 1 Απριλίου 2017, στον ίδιο χώρο και τόπο με μια ιστορία της Ελένης Μπετεινάκη με τίτλο: « Όταν ο Πινόκιο συνάντησε τον Χανς Κρίστιαν ΄Αντερσεν!»

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ στις 20 Μαρτίου 2017 :http://www.patris.gr/articles/312923#.WNEak9KLTIU










Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Για όλα εκείνα τα όνειρα τα δικά μας και των άλλων που γίνονται πραγματικότητα!



Τα Παραμύθια του Σαββάτου …γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Πόση αλήθεια κρύβει ένα όνειρο; Κι αν, αν δεν υπάρχει όνειρο τότε πως φτιάχνεται ένα; Με φίλους, με μαγικές λέξεις και συνταγές ή μήπως βοηθάνε οι μοίρες που από την αρχή της ζωής ορίζουν την τύχη των ανθρώπων; Μήπως η αγάπη που όλα τα διορθώνει είναι εκείνο το φως που οδηγεί στους πιο καραμελωμένους δρόμους, στις πιο μεγάλες αποφάσεις, στα πιο σπουδαία πράγματα που κάποιος θα κάνει στη ζωή του; 

Για όλα εκείνα τα όνειρα τα δικά μας και των άλλων που γίνονται πραγματικότητα!

Η Βιολέτα κι ο Ιππότης, Αργυρώ Πιπίνη,εικ: Έφη και Κρίνα Λαδά, εκδ. Μεταίχμιο

Ναι, για μια ακόμη φορά πιστεύουμε στα Παραμύθια. Στα Παραμύθια που λένε πάντα την αλήθεια κι όσο πιο πολύ το νοιώθεις αυτό, τόσο πιο μεγάλα θαύματα μπορούν να συμβούν.
Το πέρασμα από τούτο τον κόσμο για κάθε ζωντανό το λέμε ζωή. Κι είναι γραμμένο λένε του καθενός το μετερίζι και η πορεία του. Σε άλλους η ζωή χαρίζει  απλόχερα τα δώρα της, σε άλλους, όχι. Κάποιοι αφήνουν ένα μικρό σχεδόν ασήμαντο στίγμα, σαν να μην πέρασαν ποτέ από τη γη. Κάποιοι άλλοι γεμίζουν τον κόσμο με την παρουσία και την προσωπικότητά τους. Η Βιολέτα είναι ένα κορίτσι που της χαρίστηκαν τρεις ζωές. Καμιά από τις δύο πρώτες δεν ήταν τόσο  «σημαντική » ή ιδιαίτερη όσο η Τρίτη φορά που έζησε κι ας γεννήθηκε χωρίς το φως της. Στο μέρος που μεγάλωσε πέρα από το χρόνο και το όνειρο οι άνθρωποι πίστευαν πως το να είσαι τυφλός είναι χάρισμα σπουδαίο! Για αυτό την είχαν πάντα μαζί τους και της έμαθαν τις χαρές της ζωής , αφήνοντας την να ακουμπά τα πάντα, να νοιώθει , να δοκιμάζει και να γνωρίζει τον κόσμο και την… ψυχή της!
Σαν μεγάλωσε έγινε μάστορας σπουδαίος των υλικών στο μαγείρεμα τους κι ό, τι έφτιαχνε ήταν θαυμαστό και αψεγάδιαστο. Κάτι της έλλειπε  όμως, κάτι την έκανε να μην νοιώθει την ευτυχία και την ολοκλήρωση. Ώσπου μια μέρα ήρθε στον τόπο της ένας ιππότης, χωρίς πανοπλία, όπλα και άλογο αλλά κουβαλώντας ξύλινες κουτάλες και κατσαρόλες… Και συνέβη ένα από εκείνα τα θαύματα που δεν έχουν όλοι οι ζωντανοί την τύχη να ζήσουν… Ένα θαύμα και πιο λαμπρό ακόμα κι από το φως, το φως του ήλιου. Ο Ρακμάν και η Βιολέτα έζησαν το θαύμα της αγάπης, σε ένα παραμύθι μοναδικό, γραμμένο από την Αργυρώ Πιπίνη.
Ένα παραμύθι που ακουμπά όλα τα όνειρα, εκείνα που δεν τα βλέπεις, αλλά τα νοιώθεις, τα γεύεσαι και τα χαϊδεύεις απαλά να μην χαθούν ποτέ.
Ένα παραμύθι  από εκείνα τα πολύ μαγικά που οι δοκιμασίες του είναι αυτά που  δεν σου δίνει η ζωή  από την αρχή σαν σταθεί λίγο άτυχη μαζί σου. Ή μήπως το να στερηθείς μια φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού σου δίνει περισσότερη δύναμη να μεγαλουργήσεις, να δημιουργήσεις και να νοιώσεις όλα  εκείνα που με μάτια ανοιχτά ίσως και να μην έβλεπες ποτέ;
Η Βιολέτα ή κάθε Βιολέτα είναι η ζωή που δεν λυγίζει στα δύσκολα, που μαθαίνει να μοιράζεται και να ακουμπά παντού με τις αισθήσεις της και μόνο. Της ζωής που ξέρει να περιμένει, να νοιώθει, να μην  απελπίζεται και να μην χαλιέται σε συναισθήματα λύπησης , μοναξιάς και απομόνωσης. Ποίημα ο έρωτας, φως που νικάει το σκοτάδι της ψυχής και του κόσμου. Μυρωδιά και γεύση μελωμένου κάστανου, καραμελένιας τούρτας και σιροπιού κανέλας. Άρωμα από τα αγριολούλουδα και φως λάμψης που αστράφτει και ξαναδίνει ζωή σε μάτια που για χρόνια ήταν ερμητικά κλειστά. Δύναμη αγάπης που καταλύει κάθε εμπόδιο. Τύχη να συναντηθούν δυο άνθρωποι που θα μένουν για πάντα μαζί σαν ένας και για όλη τους τη ζωή. Που θα μοιράσουν σε πολλούς περισσότερους το δώρο της αγάπης τους…
Έρωτας το θέμα του παραμυθιού, θάρρος τόλμη , προσμονή και φως. Όλα πασπαλισμένα με κατάλευκη ζάχαρη άχνη της Φαντασίας , της Ονειροχώρας. Γεμάτη εικόνες όλη η αφήγηση  και ανεπανάληπτες για μια ακόμα φορά οι  μορφές  από την  Έφη Λαδά. Με τα χρώματα του ονείρου δημιουργεί πρόσωπα που μένουν στη μνήμη, ζωντανά, ανεξίτηλα και μοναδικά!  
Αργυρώ και Έφη σας ευχαριστούμε πολύ και για τούτο το ταξίδι και το δώρο!

Για όλους είναι το βιβλίο μικρούς και μεγάλους για όλους εμάς που αγαπάμε, σεβόμαστε και πιστεύουμε πως ακόμα γράφονται όμορφα παραμύθια που ξέρουν μοναδικά να κρύβουν τις αλήθειες της ζωής !

Το όνειρο του Παντοφλίνου, Αλεξάνδρα Μητσιάλη, Εικ: Έφη και Κρίνα Λαδά, εκδ. Πατάκης

Μια παλιά μονοκατοικία, μια καταπληκτική παρέα γάτων, μια γειτονιά σαν από εκείνες τις παλιές, σε μια σύγχρονη πόλη. Μια παρέα ανθρώπων που θα τους δέσει ένα όραμα, ένα όνειρο, ένα πείσμα, ένα φιλότιμο. Μια μοναδική συνταγή να φτιάχνει κάποιος ένα …όνειρο! Ο κ.Ευριπίδης, μοναδικός, αξιαγάπητος, Κύριος,  γράφει η Αλεξάνδρα Μητσιάλη πως δεν υπάρχει πια… Μέσα από το βιβλίο της όμως και την καταπληκτική της ονειροιστορία νομίζω πως θα υπάρχει για πάντα στις καρδιές όσων των αγαπήσαμε.
Ένα βιβλίο γεμάτο συγκίνηση, θέληση, ομορφιά και όνειρα. Εκτός από τον κ. Ευριπίδη , πρωταγωνιστής σε αυτήν την τόσο καταπληκτική ιστορία είναι κι ένας γάτος, ο Παντοφλίνος. Ένας κεραμιδόγατος που αν και ελεύθερος έχει ένα παράπονο. Δεν βλέπει όνειρα και τα ΄χει ανάγκη τόσο πολύ. Ψάχνει απεγνωσμένα να βρει έστω ένα στη θάλασσα , στον ουρανό, οπουδήποτε και η λύση θα βρεθεί με τη βοήθεια των φίλων του και ενός άλλου κεραμιδόγατου, του Πέρση. Όλη μαζί η γατοπαρέα θα χαρίσει κάτι που αγαπά   για να φτιάξουν ένα όνειρο για τον Παντοφλίνο. Κι αυτό επειδή δεν τριγυρνούν κάπου από  μόνα τους αλλά για να ζωντανέψουν  χρειάζονται αγάπη μπόλικη και μια λέξη μοναδική που δεν υπάρχει σε κανένα λεξικό.
Κι ύστερα σαν φτιάχτηκε εκείνο το όνειρο του μικρού Παντοφλίνου κάτι έγινε, κάτι άλλαξε , για εκείνος, για όλους… Ο Δήμαρχος της πόλης θα ζητήσει από τον κ. Ευριπίδη που παίζει και λατρεύει τη μουσική να φύγει  από την παλιά μονοκατοικία και η διορία που του δίνει κάνει τους ανθρώπους και τους γάτους μια μεγάλη αγκαλιά με ένα κοινό όνειρο, που δεν είναι δικό τους αλλά …θα γίνει!
Ένα βιβλίο από τα πολύ δυνατά λογοτεχνήματα για νέους αναγνώστες και παιδιά. Μια ιστορία που θα διαβάσετε τουλάχιστον δυο φορές για να  μπείτε κι εσείς στο όνειρο, στο « παραμύθι» και στις μεγάλες ομορφιές κι αλήθειες της ζωής. Η Αλεξάνδρα Μητσιάλη έχει γράψει  ένα ακόμα μυθιστόρημα που μπορεί και να συνέβη, μια φορά κι έναν καιρό. Μιλεί για πολλές αξίες. Για την φιλία, την αλληλεγγύη, την μεγάλη ιδέα της προσφοράς, του εθελοντισμού και του …μαζί!
Για εκείνους που δεν απελπίζονται ποτέ και που θέτουν στη ζωή στόχους που γίνονται  εφικτοί, αρκεί να μην τους εγκαταλείψουν ποτέ. Ένα βιβλίο για τις Ανθρώπινες και …Γατίσιες στιγμές της ζωής που λες… Αξίζει! Για την αγάπη, για τις παρέες που πάντα κάνουν θαύματα, για τη δύναμη της θέλησης.
Εάν βιβλίο για όλα εκείνα τα παλιά που χάθηκαν επειδή εμείς τα αφήσαμε, για τους φίλους που είναι πάντα εκεί στα δύσκολα. Για τα όνειρα που ακόμα κι αν δεν υπάρχουν, φτάνει μια σπίθα τόση δα να τα δημιουργήσουμε… Για τη μουσική, το τραγούδι, για τη χαρά και το χρώμα της ζωής που ακόμα κι αν κάποιοι θέλουν να το σβήσουν πάντα υπάρχει τρόπος… Αρκεί να πεις εκείνη τη λέξη, τη μαγική! Κι αν την ξεχάσεις να θυμάσαι πως τα όνειρα βγαίνουν αληθινά αν τα πιστέψεις.
Το βιβλίο έχει ασπρόμαυρες εικόνες με την υπογραφή της Έφης και της Κρίνας Λαδά. Ωστόσο το ταλέντο και των δύο και η ομορφιά των σχεδίων τους δεν τα κρύβει το μαύρο. Ίσα ίσα που μας κάνουν ακόμα πιο πολύ να ονειρευόμαστε…
Επειδή για να γίνει ένα θαύμα χρειάζεται εκτός  από μαγεία και το μαζί …Μην σταματάτε  ποτέ να ονειρεύεστε…

Αλεξάνδρα Μητσιάλη για άλλη μια φορά …εξαιρετικό! 

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός



Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

"Ήσουν μόνο ένα παιδί..."



Γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Ένα βιβλίο παιδικής λογοτεχνίας που αν και οι χαρακτήρες ,τα πρόσωπα και τα γεγονότα είναι προϊόν Φαντασίας για τiς ανάγκες του μυθιστορήματος, κάλλιστα θα μπορούσε να έχουν όλα αυτά συμβεί στην πραγματικότητα. Ή μήπως δεν συμβαίνουν; Πόσες παρόμοιες ιστορίες δεν έρχονται συχνά ειδικότερα τα τελευταία χρόνια στο φως της δημοσιότητα ς και της διαφάνειας;

«Ήσουν μόνο ένα παιδί», της Εύας Κασιάρου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη. Ένα βιβλίο πραγματικά που πρέπει να σταθείς, να συλλογιστείς , να αναρωτηθείς…
Δύσκολο θέμα, ταμπού για τον περισσότερο κόσμο .Ιστορίες που κρύβονται καλά σε ψυχές διαλυμένες, σε οικογένειες με καλά κρυμμένα μυστικά, με φωνές που σωπαίνουν. 

Εύα Κασιάρου
Ένα βιβλίο που απευθύνεται σε νέους και μεγαλύτερους σε ηλικία. Μια ιστορία που ακόμα κι αν φαντάζει υπερβολή είναι δυστυχώς κάποιο μέρος της ή και όλη  σε πολλούς υπαρκτή και μη υποφερτή. Σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση ανηλίκου μέσα σε ένα περιβάλλον ανυποψίαστο, φιλικό και καθόλου κανονικό. 

Πώς να προστατεύσεις ένα παιδί από ένα « φίλο» της οικογένειας, από ένα συγγενή, ένα  δάσκαλο, έναν καθώς πρέπει οικογενειάρχη; Πώς να εμπιστευτείς τελικά τον διπλανό σου, σε μια στιγμή που έχεις ανάγκη από τη βοήθεια, ακόμα κι  ενός γείτονα , ενός φίλου ενός ανθρώπου που νομίζεις ότι μπορεί να κάνει κάτι για σένα; 


Ποιοι είναι οι τρόποι να κάνεις ένα παιδί να μιλήσει χωρίς φόβο και ενοχές; Ένα παιδί που έχει υποστεί βία, παρενόχληση και εκβιασμό; Ένα παιδί που δεν μπορεί να χειριστεί καταστάσεις, συναισθήματα, ενοχές  και πόνο; Ένα παιδί που έχει δίπλα του την οικογένεια του και την ίδια στιγμή αυτή η οικογένεια είναι απούσα; 

Τις πταίειν; Θα αναρωτηθούμε όλοι μας.  Εύκολο να μπουν ταμπέλες, να απαγγελθούν κατηγορίες από « λαϊκά »δικαστήρια και να αποδοθούν ευθύνες σε όποιον θέλει  ο καθένας. Με την ψυχή όμως αυτού του παιδιού ποιος να ασχοληθεί; Θα έχουν όλοι την δυνατότητα ή ικανότητα να μιλήσουν σε ειδικούς;  Ποιον να εμπιστευτείς, και που και πως; Εκατοντάδες ερωτήσεις, εκατοντάδες τα παραδείγματα που συμβαίνουν …στους άλλους.  


Μήπως διαβάζοντας το μοναδικό στο είδος του βιβλίο της Εύας Κασιάρου, «Ήσουν μόνο ένα παιδί» να είναι καιρός να αναζητήσουμε σημάδια, κινήσεις, λάθη, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι;
Ένα βιβλίο « βόμβα » στην νεανική λογοτεχνία. Καταπιάνεται με τα πιο δύσκολα θέματα που συχνά απασχολούν εφήβους, νέους μα και ενήλικες. 

Ήρωας του βιβλίου η Αναστασία. Σαν γιαγιά και σαν παιδί θα αποκαλύψει την συγκλονιστική ιστορία της με αφορμή την τυχαία εξερεύνηση του εγγονού της και του φίλου του στο εγκαταλελειμμένο πατρικό της σπίτι. Κι άλλος λόγος η τυχαία συνάντηση της ίδιας με την συμμαθήτρια των δύο παιδιών , της Μαρίας στο λιμάνι. Έτσι θα ξετυλιχτεί το κουβάρι της απίστευτης ιστορίας της γιαγιάς Αναστασίας που στην δική της παιδική ηλικία υπήρξε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από έναν « φίλο» της οικογένειας. «Ένα παιχνίδι » όπως αποκαλείται συχνά στο βιβλίο ανάμεσα στον Γυμναστή Φοίβο και στο μικρό κορίτσι  ΄που ήταν μόλις 8 χρονών . «Ένα παιχνίδι » που δεν έπρεπε να αποκαλυφθεί σε κανένα, που έκανε το κορίτσι να ντρέπεται, να σιωπά και να υποφέρει….

Ένα βιβλίο που προτείνεται να διαβαστεί από όλο και περισσότερους γονείς μήπως και η υποψία και μόνο σώσει έστω και μια αθώα παιδική ψυχή. Ένα βιβλίο συγκλονιστικό σαν ιστορία που προβληματίζει, αφυπνίζει συνειδήσεις και γίνεται αφορμή για σκέψη και συζήτηση. Συζήτηση ανοιχτή μέσα στην οικογένεια .

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη  με ένα εκπληκτικό εξώφυλλο από την Κατερίνα Βερούτσου για εκείνα τα παιδιά που έχασαν νωρίς την αθωότητα, το χαμόγελο, την ανέμελη σκέψη!

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι Νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 14 Μαρτίου 2017 :http://www.cretalive.gr/culture